blog dziennik


Całe życie na krawędzi

Czas pędzi jak szalony! Od dawna intensywnie mijają mi tygodnie, ciągle piszę, że mnóstwo się dzieje i nie nadążam – zawsze wtedy myślę, że większy młyn się już chyba nie zrobi.. a jednak, życie zawsze potrafi mnie zaskoczyć 😉 Kompletnie nie miałam czasu na opisywanie wszystkiego na blogu, a teraz nawet nie wiem od czego zacząć – jestem na kolejnym życiowym zakręcie.

Zacznijmy może od tego, że się obroniłam :-) Jestem licencjonowanym ekonomistą, jeśli to coś znaczy.

Sama obrona została chyba najbliższym znanym mi synonimem stresu. Przeogromnego. Niestety, nie jestem jedną z tych osób które potrafią do tego spokojnie podejść. Tydzień poprzedzający obronę składał się z wkuwania, wkuwania i jeszcze raz wkuwania. Do tego niewielka domieszka narzekania w wolnych chwilach. Na mojej uczelni nie do końca jest to  formalność, jak przyjęło się mówić – zdarzają się obrony uwalone jak i bardzo słabo zdane, na trójkach. Na  szczęście TYM RAZEM wszystko poszło po mojej myśli – udało mi się mieć egzamin tego samego dnia co K., choć po bardzo długim (6 godzinnym) oczekiwaniu i – co najważniejsze – udało się go przyzwoicie zdać! Noc przed nie potrafiłam zasnąć, potem wstałam o 4 rano, o 5 przyjechał K. Kawę wypiliśmy w miłym nastroju choć z poczuciem szykowania się na ścięcie :P. O 7 byliśmy w Katowicach, a cała akcja zakończyła się dopiero około 15. Jak Boga kocham – opuszczając mury tej uczelni byłam najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi.

Zaraz potem wpadliśmy w wir przygotowań do wyjazdu. Oczywiście milion rzeczy robionych na ostatnią chwilę i idiotycznych zbiegów okoliczności. Wgrywanie mapy do nawigacji, naprawa cb-radia, wyrabianie europejskiej karty zdrowia, przegląd samochodu, ostatnie zakupy i.. wypad do Wrocławia! Umówiliśmy się z kuzynką K., że jeszcze przed naszym wyjazdem wyskoczymy razem do Aquaparku. Plan zrealizowaliśmy, choć jak na nas przystało – w ogromnym pośpiechu 😉 Każdy dzień wypełniony jest po brzegi i ze wszystkim zdążamy „na żyletki”. Całe życie na krawędzi 😛

Dzisiaj jest moja ostatnia noc w domu przed wyjazdem. Trochę smutek, ale to tylko na kilka miesięcy.. Jutro o tej porze będziemy już pewnie w Niemczech, w drodze do Anglii.. Oczywiście absolutnie mnie to wszystko przeraża, czuję się nieprzygotowana i zaskoczona, że ten dzień tak szybko nastał. Chciałabym opisać wszystko co się działo bardziej szczegółowo, ale wyszedłby mi elaborat na kilka stron. Poza tym jestem strasznie zmęczona. Nie wiem kiedy teraz znów napiszę – pewnie już na miejscu, jeśli oczywiście na nie w jednym kawałku dotrę ;P. Trzymajcie kciuki!

//jakość dziejszych zdjęć jest naprawdę biedna, wiem. :c

Dodaj Komentarz | Komentarze

Pożegnanie Katowic

Przyszedł czas by pożegnać się z Katowicami – przynajmniej na razie. Jutro do pozałatwiania mam ostatnie sprawy uczelniane przed obroną (której termin pozostaje bliżej nieokreślony) i będziemy zdawać mieszkanie właścicielom. K. kompletnie nie jest sentymentalny ale ja tak, także.. trochę smuteczek, jednak. :(

Wiele dobrych i złych chwil nas tutaj spotkało, ale wiadomo jak to jest w życiu.

Na szczęście nie mam zbyt wiele czasu na sentymenty, gdyż ostatnie dni mijają nam w iście szaleńczej gonitwie. Zdjęcia do dyplomu, pakowanie do przeprowadzki, podbijanie karty obiegowej w ACK i bibliotece, drukowanie prac, wycieczki do promotorów, przelewy i opłaty, nagrywanie CD, po powrocie do domu znów pakowanie.. Niekończące się załatwianie, sprzątanie i bieganie z miejsca na  miejsce..Uff. A w przysłowiowym „międzyczasie” udało nam się wysłać CV do jednej z interesujących nas prac wakacyjnych w Anglii. Nawet odbyłam już w jej sprawie wstępną rozmowę, jutro ma się odbyć wideokonferencja. Jeszcze nie wiadomo co z tego będzie.

Tymczasem by upamiętnić ten miniony rok w naszym (byłym) mieszkanku zamieszczam kilka migawek z tego okresu :-)

 

Dodaj Komentarz | Komentarze

Zmęczenie materiału

Chwilowa nieobecność na blogu spowodowana jest sporą ilością zmartwień na głowie. Na szczęście w dniu dzisiejszym jedno z nich w końcu zniknęło – udało mi się zdać egzamin, który przy 5 poprawce zaczynał już sprawiać wrażenie niemożliwego do zdania 😉 Nieustępliwy profesor ostatecznie przepuścił większość naszej, dosyć pokaźnej, grupy skazańców – choć tyle potu, łez i krwi łatwo mu nie zapomnę 😛

Jestem ostatnio bardzo zmęczona. W środę czeka mnie kolejny egzamin – gigant. 733 slajdy do nauczenia, lub około 150 stron notatek pisanych w Wordzie. W czwartek kolejna wizyta u promotorki i jedna poprawka. Nie wiem jak zdążę ze wszystkim!  Powinnam załatwiać też formalności przed wakacyjnym wyjazdem, lecz kompletnie nie mam teraz do tego serca. To się chyba nazywa „zmęczenie materiału”. Potrzebny reset!

//na zdjęciu park w pobliżu mojego bunkru 😉

Dodaj Komentarz | Komentarze